"Zie mij

Dit is wat er overblijft
als je negen keer kapot bent gegaan.

Isolde. Hannah. Lilli. Sara. Nathalie. Roos. Emma. Melissa. Fleur.

Negen namen.
Negen messen in dezelfde wonde.
Negen keer dacht ik:
deze keer blijf ik heel.

Negen keer lag ik weer open
ingewanden bloot,
ribbenkast als een afgebrande kerk.

Ik kende het van kinds af aan
de pijn die langskomt
terwijl de wereld gewoon doorgaat.
De buren. De school. Het verkeer.
Alsof er niets was gebeurd.
Alsof jij niet daar stond
met iets gebroken van binnen
waarvoor geen woord bestaat
in een kindermond.

Ik leerde verder gaan.
Niemand leerde mij hoe.

En ik daarna liefhad ik
met een hart dat altijd al wist
dat mensen kunnen verdwijnen.

Ik belde 's avonds laat
terwijl alles in mij al wist
dat het laf was, dat het dom was,
dat het niks heelde.

Is alles goed?
Maar ik bedoelde:
zie mij.
Zeg dat ik besta.
Zeg dat ik mag blijven.

Ik maakte mezelf kleiner.
Dunner. Stiller.
Ik sneed stukken van mijn eigen hart af
en legde ze op tafel
in de hoop dat ze dan misschien bleven.

Een innerlijke slachting.
Stil.
Zonder bloed op de vloer.

Negen keer dezelfde loopgraven.
Negen keer mezelf kapot gevochten
voor vrouwen die mijn naam al vergaten
voor ze de straat uit waren.

Op een bepaald moment stopte ik.
Niet elegant. Niet sereen.
Gewoon uitgeput.

Ik bleef zitten met wat er overbleef.
En wat er overbleef bloedde nog steeds.

Maar ik keek ernaar.
Voor het eerst echt.

En dat lieve vrienden

word deze voorstelling!

Zie mij!

Een (theater)stuk van mij!

Over zien en gezien worden!

Geen toneel.

Alleen het hart opengebroken, de stemmen die elkaar verscheuren,

De haat voor jezelf omdat je het nóg steeds doet, en die idiote hoop ..........

Liefde is....."

Met jouw ticket help je dit mogelijk maken.

Koop nu een ticket en maak dit mee.

Big hug Jakob Perceval