Vrijheid van verslaving

Plots weer acht jaar oud: hoe je gewonde innerlijke kind je relaties stuurt

Wed, 22 Jul 2026 07:06:28 -0700

Zij was wat de hechtingsliteratuur angstig-vermijdend noemt (anxious-avoidant). Nabijheid trok haar sterk aan, maar joeg haar tegelijk zoveel angst aan. Soms in dezelfde week. En ik, met mijn eigen angstige hechting, deed wat mensen zoals ik doen: hoe verder zij zich terugtrok, hoe dichterbij ik kwam. Hoe harder ik vasthield, hoe meer zij zich terugtrok.

Ik was door persoonlijke dingen niet langer meer in mijn "veilig stukje"

We dansten die ingewikkelde dans perfect. Tot de muziek stopte.

Wat er daarna met mij gebeurde, voelde groter dan deze ene breuk. Ik sliep niet meer. Ik at nauwelijks. Ik herlas onze oude berichten en voelde een diepe, bekende pijn. Onder het verdriet zat geen gewoon liefdesverdriet. Het was de oude paniek van het kind in mij dat zich weer helemaal alleen voelde.

Ik was een volwassen man. En plots voelde ik me weer acht jaar oud.

Pas later begreep ik wat er écht gebeurd was. Die breuk raakte niet alleen ons verhaal. Ze raakte een wond die er al heel mijn leven zat: het gevoel niet gekozen te worden. Niet gezien te worden. Achtergelaten te worden. En ergens vermoed ik dat ook bij haar een oud kind wakker werd. Een kind dat bang was om opgeslokt of verlaten te worden.

Toen ik op zoek ging naar een naam voor dit alles, kwam ik uit bij Caroline Myss.

Het gewonde innerlijke kind

Myss beschrijft hoe bijna iedereen een Kind-archetype draagt. Het Wounded Child is het deel dat de pijn, afwijzing en eenzaamheid uit de kindertijd met zich meedraagt. Het stuurt onbewust onze relaties. Het kiest onze partners. Het bepaalt wanneer we vluchten en wanneer we ons vastklampen.

Misschien lees je dit en denk je: dit gaat over mij. Dat besef kan pijn doen. Het is ook het begin van iets. Want wat een naam heeft, kan je leren zien aankomen.

Belangrijk om te weten: dat kind is geen zwakte en geen aanstelling. Het is een deel...Read More

Verslaving als hechtingsstrategie

Tue, 23 Jun 2026 06:15:58 -0700

was een tijd dat ik aan mezelf geloofde dat ik rookte omdat ik van wiet hield. Dat ik dronk omdat ik graag feestte. Dat ik me verdoofde omdat ik nu eenmaal iemand was die van extremen hield.

Dat was niet gelogen. Maar het was ook niet de hele waarheid.

De hele waarheid is ingewikkelder, en zachter, en veel verdrietiger. De hele waarheid is dat ik gebruikte omdat ik niet wist hoe ik verbonden moest zijn met mensen zonder me tegelijkertijd te verliezen. Omdat nabijheid gevaarlijk voelde. Omdat ik al heel vroeg geleerd had: als jij te veel nodig hebt, lopen mensen weg.

Gab

r Maté stelt de vraag anders

De Canadese arts en traumaspecialist Gabor Maté heeft misschien wel de belangrijkste herformulering gemaakt in het verslavingsveld. Niet: "Waarom de drug?" maar: "Waarom de pijn?"

Verslaving is geen moreel falen en geen gebrek aan wilskracht. Het is een poging tot genezing. Een manier om toch iets van troost, verbinding of kalmte te voelen in een binnenwereld die permanent op scherp staat.

En die binnenwereld is grotendeels gevormd door hoe we gehecht zijn geraakt. Door wat we geleerd hebben over nabijheid, veiligheid en zorg — lang voordat we konden nadenken over wat we eigenlijk nodig hadden.

"Ik heb een fout gemaakt"
versus "Ik bén een fout

"Healthy shame is the emotion that gives us permission to be human. Toxic shame is a state of being, a core identity."

John Bradshaw, Healing the Shame That Binds You

Gezonde schaamte vs. toxische schaamte

Gezonde schaamte is, in Bradshaws woorden, een signaalgevoel. Het herinnert ons eraan dat we mensen zijn feilbaar, begrensd, niet almachtig. Het houdt ons bescheiden en verbonden met anderen. Zonder dit gevoel zouden we geen empathie of moreel besef ontwikkelen.

Toxische schaamte is iets heel anders. Het is geen gevoel meer — het is een identiteit. Het is niet "ik heb iets fout gedaan", maar "ik bén fout". Niet "ik heb gefaald", maar "ik bén een mislukking." Bradshaw noemde dit ook wel soul murder : de moord op het innerlijk zelf.

Hoe toxische schaamte ontstaat

Bradshaw beschreef hoe toxische schaamte bijna altijd zijn wortels heeft in de vroege kindertijd in gezinnen waar grenzen werden overschreden, liefde voorwaardelijk...Read More

Veilige hechting: wat het is, hoe het voelt en of het te leren is

Sun, 26 Apr 2026 19:09:26 -0700

De vorige blogs gingen over patronen die pijn doen. Over zenuwstelsels die op scherp staan, zich afsluiten of alle kanten op schieten. Over strategieën die ooit slim waren maar nu in de weg staan.

Deze blog gaat over waar het naartoe kan.

Niet als belofte. Niet als einddoel dat je bereikt en dan klaar bent. Maar als richting. Als iets wat geleerd kan worden, ook als het er vroeg niet was.

Wat is veilige hechting?

Veilige hechting is geen afwezigheid van pijn of conflict. Het is geen staat van altijd rustig zijn, nooit twijfelen, nooit geraakt worden.

Veilige hechting is een innerlijke basis van waaruit je de wereld tegemoet treedt. Een gevoel, vaak onbewust, dat je er mag zijn. Dat je de moeite waard bent om van te houden. Dat verbinding over het algemeen veilig is, en dat als het misgaat, het te herstellen valt.

Mensen met een veilige hechting kunnen nabijheid toelaten zonder erin te verdrinken. Ze kunnen afstand verdragen zonder te panikeren. Ze kunnen conflict aangaan zonder dat het voelt als het einde van de relatie. En ze kunnen steun vragen zonder dat het voelt als zwakte.

Dat klinkt eenvoudig. Voor veel mensen is het dat niet.

Hoe ontstaat veilige hechting?

Veilige hechting ontstaat in de vroege kinderjaren wanneer een kind consequent ervaart dat zijn behoeften worden opgemerkt en beantwoord. Niet perfect, want perfectie bestaat niet in opvoeding. Maar consistent genoeg.

De zorgfiguur hoefde niet altijd precies te weten wat het kind nodig had. Maar als het mis ging, werd het hersteld. Als het kind huilde, kwam er iemand. Als het kind bang was, was er geruststelling. Als het kind iets liet zien van zichzelf, werd dat ontvangen.

Uit die herhaalde ervaringen bouwt een kind een intern werkmodel op: de wereld is over...Read More

Gedesorganiseerde hechting: wanneer verbinding tegelijk veilig én onveilig voelt

Sun, 26 Apr 2026 19:06:37 -0700

Een kanttekening vooraf: de patronen zijn niet puur

Voordat het over hechting stijlen gaat, is het belangrijk om iets te zeggen over de drie hechtingsstijlen in de komende blogs want dit is een vier luik. Lees zeker de andere blogs

Ze zijn geen hokjes. Geen diagnoses waarbij je óf het een óf het ander hebt. De werkelijkheid is rommeliger en ook menselijker dan dat.

De meeste mensen...Read More

Vermijdende hechting: waarom afstand nemen soms de enige veilige plek voelde

Sun, 26 Apr 2026 18:59:01 -0700

Een kanttekening vooraf: de patronen zijn niet puur

Voordat het over hechting stijlen gaat, is het belangrijk om iets te zeggen over de drie hechtingsstijlen in de komende blogs want dit is een vier luik.

Ze zijn geen hokjes. Geen diagnoses waarbij je óf het een óf het ander hebt. De werkelijkheid is rommeliger en ook menselijker dan dat.

De meeste mensen herkennen zich in meer dan één patroon. Iemand kan in intieme relaties angstig gehecht zijn en op het werk sterk vermijdend. Iemand kan overwegend vermijdend zijn maar in periodes van grote stress gedesorganiseerde reacties herkennen. Iemand kan in de ene...Read More

Angstige hechting: waarom je blijft zoeken naar bevestiging

Sun, 26 Apr 2026 18:55:34 -0700

Een kanttekening vooraf: de patronen zijn niet puur

Voordat het over hechting stijlen gaat, is het belangrijk om iets te zeggen over de drie hechtingsstijlen in de komende blogs want dit word een vier luik.

Ze zijn geen hokjes. Geen diagnoses waarbij je óf het een óf het ander hebt. De werkelijkheid is rommeliger en ook menselijker dan dat.

Hechtingsstijlen zijn ook contextafhankelijk. Ze kunnen verschuiven door de jaren heen, door wat iemand meemaakt, door relaties die helen of kwetsen. Ze zijn niet in steen gebeiteld.

De beschrijvingen in deze blogserie zijn bedoeld als spiegel, niet als stempel. Als je jezelf ergens in herkent, hoeft dat niet te betekenen dat je volledig in dat patroon past. Het kan ook betekenen dat je een deel ervan kent, en dat dat deel de moeite waard is om naar te kijken

laten we beginnen met de...Read More

Wat is het verschil tussen dramatherapie en psychodramatherapie?

Fri, 06 Mar 2026 05:35:44 -0800

Steeds meer mensen zoeken naar ervaringsgerichte therapieën wanneer praten alleen niet voldoende helpt. Twee vormen die daarbij vaak genoemd worden zijn dramatherapie en psychodramatherapie. Omdat beide werken met spel, rollen en het uitbeelden van situaties, worden ze soms door elkaar gehaald. Toch zijn het niet precies dezelfde therapievormen.
Wat is dramatherapie?
Dramatherapie is een vorm van therapie waarbij gebruik wordt gemaakt van spel, improvisatie, rollen en verbeelding. Het is een ervaringsgerichte methode waarbij cliënten situaties, emoties of patronen kunnen onderzoeken via drama.
Door middel van dramatherapie kunnen mensen bijvoorbeeld:
emoties beter leren herkennen en uiten
nieuwe gedragsmogelijkheden oefenen
sociale situaties verkennen
innerlijke conflicten zichtbaar maken
meer zelfvertrouwen ontwikkelen
Een belangrijk kenmerk van dramatherapie is dat er vaak gewerkt wordt met fictie en symboliek. Dat betekent dat iemand niet altijd letterlijk zichzelf hoeft te spelen. Soms wordt een probleem onderzocht via een verhaal, een metafoor of een rol.
Deze afstand kan het veiliger maken om moeilijke thema’s te onderzoeken.
Wat is psychodramatherapie?
Psychodramatherapie, vaak gewoon psychodrama genoemd, is een specifieke therapeutische methode die ontwikkeld werd door psychiater Jacob Levy Moreno.
Lieve lezers, ik wens jullie een 2026 vol warmte, gezondheid en innerlijke rust. Dat dit nieuwe jaar ruimte mag brengen voor groei, vriendelijkheid naar jezelf en mooie verbindingen.
Goede voornemens, die eeuwige klucht
Ach, goede voornemens, die potsierlijke maskerade die we elk jaar weer opvoeren, als dronken toneelspelers die struikelend het nieuwe jaar binnenvallen. We brullen ze uit, die heroïsche geloften – minder drinken, meer bewegen, braaf zijn, heilig worden – terwijl we weten, diep in ons vlees, dat het bedrog is, een ritueel van zelfbedrog, een collectieve leugen die we onszelf toefluisteren om de leegte van de middernacht te bezweren. We zijn geen nieuwe mensen, nee, we zijn dezelfde zwoegende beesten, gevuld met dezelfde lafheid, dezelfde gulzigheid, dezelfde lauwe lusten die ons al jarenlang regeren. En toch, toch hijsen we ons in dat belachelijke kostuum van de verbeterde mens, wetend dat het binnen een week scheurt, dat de naden openbarsten en het oude, vettige ik er weer uit puilt, grijnzend, onveranderlijk. Wat een komedie, wat een trieste, prachtige komedie is dit menselijk bedrijf.
Maar stel je voor dat we deze klucht kunnen ombuigen? Dat we, in plaats van te vechten tegen onze onvermijdelijke mislukkingen, een manier vinden om ons innerlijke theater beter te regisseren? Vaak nemen we ons voor om productiever te zijn, minder te piekeren of milder voor onszelf te zijn. Maar al snel lopen we tegen oude patronen aan: uitstelgedrag, zelfkritiek of eindeloos malen. Internal Family Systems (IFS), een evidence-based therapievorm, biedt een krachtig kader om juist deze uitdagingen aan te pakken.
IFS gaat ervan uit dat onze psyche niet één geheel is, maar bestaat uit verschillende “delen” (parts) én een kern-Self: een kalme, compassievolle kern die altijd aanwezig is. Sommige delen dragen oude...Read More

Gastblog: Waarom erger ik me aan mijn partner?

Sat, 20 Dec 2025 11:17:31 -0800

Een gastblog geschreven door peter perceval:
Wat ik leerde over verbinding van mijn zoon
December 20, 2025
Een volkswijsheid luidt: “Je wordt in het leven drie keer opgevoed: een eerste keer door je ouders, een tweede keer door je partner, en een derde keer door je kinderen.” Daar moest ik aan denken toen Mariam en Wilfried voor me zaten. Beiden late veertigers en na een jarenlang huwelijk amper een jaartje samen. Maar ze werden wanhopig van de barsten in hun relatie en snapten niet hoe ze elkaar zo graag konden zien en tegelijk toch zo ver van elkaar leken weg te drijven. Het deed me denken aan een les die ik leerde toen mijn zoon worstelde met zijn verslaving.

Toen ik aan...Read More